strona w budowie

ankus2000@op.pl

Wybitne lotniki
"Pierwszą podstawową cechą jaką musi charakteryzować się gołąb jest ogólna równowaga.
Jego skrzydła muszą być elastyczne i giętkie, muszą być w równowadze z ciężarem ciała gołębia i jego wielkością.Bez tego nie można mówić o ogólnej równowadze.
Bardzo ważna jest też witalność.Witalność i skłonność do zmęczenia zależy od linii i rodowodu.Szkielet kostny musi charakteryzować się żelazną siłą.System mięśniowy musi być również silny, ale także elastyczny, wytrzymały i giętki."

Nigdy, pod żadnym pozorem nie goń swoich gołębi. Nigdy nie trać panowania nad sobą, nigdy nie szalej! Nie pozwól się ponieść emocjom, nawet więcej – idąc do gołębnika, zawsze staraj się nosić na sobie to samo ubranie. Gołębie mają bowiem bardzo dobrą pamięć. Twoje brutalne, szorstkie zachowanie, zawsze ma przykre konsekwencje, a odzyskanie zaufania gołębia nie jest łatwe. Może to zająć sporo czasu, jeśli w ogóle się uda. Bardzo często jest tak, że nawet bardzo dobre gołębie spóźniają się z lotu lub wręcz giną z powodu niewłaściwego zachowania się hodowcy. Nie czują się bowiem bezpieczne i akceptowane w swoim gołębniku”.Tak więc, „aby w lotach gołębi młodych odnosić sukcesy, trzeba więcej niż dobrego gołębnika i dobrych gołębi. Trzeba wiedzieć jak z młódkami postępować, trzeba nauczyć się przebywać z nimi oraz mieć wiedzę, jak je prowadzić i karmić”

Jastrząb gołębiarz Accipiter gentilis jest również kojarzony ze sztuką sokolniczą. W Europie szeroko rozpowszechniony. Podgatunki północne są większe od południowych. Wielkie emocje budzi porównanie wielkości naszego jastrzębia z przedstawicielem tego gatunku pochodzącym z północy kontynentu. Rozpiętość skrzydeł samca 100-105 cm, masa ciała 650-900 g, u samicy odpowiednio 110-125 cm i 900-1300 g, przy czym osobniki z północnych rejonów Europy osiągają niekiedy 1800 g (!!). Ubarwienie nieco podobne do sokoła wędrownego. Ptaki dorosłe szare, szarobrązowe lub stalowoszare na grzbiecie, również wierzch głowy w tym samym kolorze. Spód ciała jasny, niekiedy prawie biały, z gęstym poprzecznym prążkowaniem, które z roku na rok staje się coraz cieńsze. Nad okiem wyraźna jasna brew. Ciekawostką jest występowanie wśród odmian północnych egzemplarzy prawie białych. Młode osobniki brązowe z wierzchu, na brzuchu jasne z ciemnobrązowymi podłużnymi plamami w kształcie rozciągniętej kropli. Upierzenie z młodocianego na dorosłe zmieniane jest również rok po wykluciu. Charakterystyczny jest kolor tęczówki oka, która na początku życia jest bladożółta, z wiekiem ciemnieje do ognistoczerwonej. W locie widoczne krótkie, szerokie, zaokrąglone skrzydła i długi ogon z kilkoma poprzecznymi pręgami. Palce pierwszy wewnętrzny i tylny są szczególnie masywnie zbudowane, tworząc tzw. cęgi. Wynika to ze specyfiki polowania. Jastrząb atakuje najczęściej z zaskoczenia, wykorzystując swoją szybkość w pogoni za zwierzyną. Na krótkim dystansie może osiągać dużą prędkość, zachowując jednocześnie zwrotność. Chwyta ofiarę w powietrzu, a ścisk tymi palcami powoduje często śmierć ofiary na miejscu. Prowadzi skryty tryb życia, w związku z czym nie jest zbyt często obserwowany. Dojrzałość płciową uzyskuje w drugim lub trzecim roku życia. Pokarm stanowią zarówno ptaki, jak i niewielkie ssaki. Uważa się powszechnie, że jastrząb najlepiej ogranicza występowanie w przyrodzie zwierząt słabych czy chorych.
Sokolnicy wykorzystują jastrzębia ze względu na jego uniwersalność. Można z nim bowiem polować zarówno na ptactwo (kaczki, bażanty, kuropatwy), jak i na ssaki (przede wszystkim króliki, ale z samicą również na zające). Niepotrzebny jest też pies wystawiający, jak to jest przy polowaniu ze wszystkimi sokołami. Samemu szuka się zwierzyny z ptakiem na ręku, a w momencie wyrwania się ofiary spod nóg po prostu puszcza się jastrzębia, który załatwia resztę (oczywiście o ile atak jest udany).

ciekawostki i porady:)

Gdy gołębie nie chcą wychowywać młodych

Gołębie należą do gniazdowników, czyli ptaków wychowujących młode w gnieździe aż do momentu, w którym są one zdolne do lotu. Pisklę gołębia bezpośrednio po wylęgu jest zupełnie niedołężne, pokryte drobnym puchem, a właściwie "meszkiem", mimo to już po czterech - pięciu tygodniach osiąga ono wielkość i kształty bardzo zbliżone do sztuk dorosłych, jest zdolne do lotu, całkowicie opierzone i zupełnie samodzielne. Pod względem tempa wzrostu i szybkości rozwoju jest ono prawdziwym rekordzistą. Po wyjściu z jaja pisklę gołębia waży 10 - 12 gramów, zaś po 35 dniach może ono ważyć około 400 gramów, to jest 40 razy więcej. Jest to wzrost wręcz zadziwiający i uwarunkowany od kilku podstawowych czynników. Nad odpowiednim rozwojem pisklęcia czuwają jego rodzice. Para gołębi zapewnia młodym odpowiednią temperaturę, bezpieczeństwo i pokarm. Gołębie mogą być uważane za symbol opiekuńczości. Czasem jednak zdarzają się zaburzenia w zachowaniu ptaków, kiedy to nie chcą one wychowywać młodych.

Jak skutecznie lotować młodymi ?
Sukcesy lotowe niektórych hodowców w lotach gołębiami młodymi są tak spektakularne, że wielu hodowców nie może w nie wręcz uwierzyć, nie może zrozumieć tego, w jaki sposób można je osiągać. Stąd też często wysuwane są przypuszczenia, a nawet oskarżenia o stosowanie jakichś tajemniczych metod dopingu. Dotyczy to zwłaszcza lotów gołębi młodych, gdzie dysproporcje w wynikach lotowych między najlepszymi i przeciętną resztą mogą być bardzo znaczne. Tak znaczne, że ewidentne jest, iż nie tylko jakość gołębi może na to wpływać. Kto rozsądny, nie pyta więc dziś tylko o najlepsze gołębie, ale przede wszystkim o najlepszego hodowcę. Czasy, kiedy to młódkom wystarczyło dać przez cały dzień wolny wylot i sypać karmę, należą do przeszłości. Wówczas to wszyscy mieli prawie równe szanse. O sukcesie w znacznej mierze decydowała jakość gołębi. Dziś loty młódkami wygrywają specjaliści, którzy uczynili z tego zajęcia swego rodzaju kunszt. Są to artyści, którzy uprawiają swoją sztukę, a reszta – to tylko widzowie, statyści.
Nie ma jedynej metody

Nie jest możliwe podanie gotowej recepty na sukces. Każdy ptak ( jak człowiek) ma bowiem swoją indywidualność, a poza tym nie ma jedynego, idealnego systemu, nie ma też jednej, jedynej tajemnicy sukcesu. Kto uważa, że wie jak wygrywać, prędzej czy później potknie się i upadnie na twarz w konfrontacji z rzeczywistością.Tzw. specjaliści od młódków mają dobre metody, ale nie znaczy to, że w każdym przypadku jest to ta sama metoda.

Niechęć do latania

Zdrowe młódki – w normalnych warunkach – zaczynają latać spontanicznie z własnej, nieprzymuszonej woli mniej więcej w wieku 10 tygodni; przynajmniej godzinę dziennie. Jest to dobre. To pobudza apetyt, kształtuje i wzmacnia mięśnie, płuca i inne organy. Niestety z ust wielu hodowców, co roku słyszy się te same narzekania. Po entuzjastycznym początku, po kilku tygodniach młódki przestają ochoczo latać, a czasem nie chcą się w ogóle z gołębnika ruszać. Niektórzy bardzo się tym przejmują, zastanawiając się, czy czasem nie wyhodowali leni, którym nic się nie chce, a potem najprawdopodobniej też nie wygrają żadnej nagrody. Te przypuszczenia mogą jednak być mylne. Jeśli wszystko jest w porządku, to młódki mogą się tak zachowywać, ponieważ w pewnym wieku zaczynają się pierzyć. A pierzące się ptaki nie lubią latać. W konsekwencji też pierzące się młódki nie wykazują chęci opuszczania gołębnika.
Ale może też być inna przyczyna braku chęci latania. Młódki po prostu mogą być chore. W jaki sposób to rozpoznać? Nie jest to trudne. Jeśli młódki mają apetyt, jeśli gardziel jest czysta, a wydaliny są właściwe, nie ma powodu do obaw. Wówczas przyczyną braku chęci do latania jest pierzenie. Jeśli natomiast gołębie nie latają, są słabe, nie chcą jeść, mają kłopoty z trawieniem, wtedy można przypuszczać, że są chore i wtedy jest problem.

Wielu hodowców zastanawia się czy karmienie gołębia podawać do celi czy do karmnika. Oczywiście oba rozwiązania moją swoje dobre jak i złe strony. Należy pamiętać, ze podczas karmienia zbiorowego, gołębie walczą miedzy sobą o pożywienie, silniejsze gołębie często wypierają słabsze, co powoduje, że cześć gołębi jest niedożywiona. Podając pokarm bezpośrednio do cel, mamy pewność, że każdy gołąb otrzymał swoją porcje. Dlatego dobrym sposobem jest, na co dzień karmienie gołębi zbiorowo natomiast przed samym wylotem w celach. Hodowcy posiadający miseczki mogą sobie pozwolić na karmienie każdego gołębia indywidualnie, jest to dobre rozwiązanie do karmienia wdów i wdowców, gdyż po treningu, kiedy podajemy do miseczki 2-4 ziarenka jakiegoś łakocia, mamy gwarancje, że każdy z nich to zjada. Kiedy widzimy, że jakiś gołąb choruje bądź jest osłabiony, możemy mu bezpośrednio podstawić miseczkę, a nie w pojniku, z którego każdy może się napić. Wadą podawania jedzenia do klatek jest to, że czasami jakiś gołąb wracający z lotu, zjada swoja porcje, po czym przelatuje po innych celach w poszukiwaniu pokarmu i wyjada jedzenie przeznaczone dla innych.

Pochodzenie gołębi

Gołąb skalny
Gołąb skalny jest średnim ptakiem, długość jego wynosi 33 cm. Zamieszkuje północną Europę , europejskie i afrykańskie wybrzeża oraz Bliski i Daleki Wschód.
Ptaki wiją gniazda na wieżach, wysokich drzewach, skałach i urwiskach. Upierzenie gołębia jest niebieskawoszare, z białym kuprem i dwoma ciemnymi, podłużnymi pasmami na skrzydłach oraz metalicznym połysku na bokach szyi.
Gołębie prowadzą osiadły tryb życia i żyją w dużych gromadach można je spotkać w parkach miejskich oraz w lasach. Żywią się różnego rodzaju nasionami i owocami oraz odpadkami wyrzucanymi przez ludzi. Długość życia wynosi 3 lata. Ptaki te w Polsce nie są objęte ochroną.

Grzywacz
Grzywacz jest to największy gołąb dziko występujący w Polsce zamieszkuje zalesione tereny Azji wschodnia jak i zachodnia część Europy, jego długość wynosi 45 cm.
Upierzenie na piersiach mieni się metalicznie, a na szyi występuje biała opaska. Dziób ptaka jest jasnożółty, skoki są barwy ciemnoczerwonej. Grzywacz buduje gniazda na wysokich drzewach minimalna wysokość budowy gniazda to 3 metry nad ziemią. Można go zobaczyć w parkach i w lasach. Okres lęgowy trwa od kwietnia do czerwca Jest ptakiem bardzo płochliwym i nieufnym, co oczywiście utrudnia jego obserwacje.

Siniak
Siniak jest ptakiem o wymiarach 30 cm, często można go pomylić z dikimi gołębiami. Pióra barwy szaro-sinej, lotki i sterówki ciemne z dwoma czarnymi paskami. Występowanie siniaka jest rzadsze od grzywacza, bytuje od Wielskiej Brytani do zachodniej Syberii. Gołąb ten wije gniazda na wysokich drzewach, podobnie jak grzywacz.
Ptaki żywią się kiełkującymi nasionami, owocami, żołędziami, buczynę.

Synogarlica
Synogarlica turecka wywodzi się z Indii występuje od Turcji po Japonię. Rozmiary synogarlicy wynoszą 28 cm, pióra o barwie kremowo-popielatej, na szyi występuje czarna pół obroża, biało obrzeżona, skoki koloru czerwonego, dziób ciemny. Synogarlicę możemy spotkać w parkach, na wsiach, ogrody. Gniazda zakładają na drzewach iglastych. Chętnie przebywa w sąsiedztwie człowieka preferuje tryb osiadły, ptak pojawił się w Polsce około 1947.

Turkawka
Turkawka jest małym ptakiem o umaszczeniu kremowym, na szyi można zobaczyć ciemne paski z delikatnymi, białymi otoczkami. Gołąb ten osiedla się w niższych partiach drzew. Ptaka tego podobnie jak siniaka i grzywacza można zobaczyć w parkach i w lasach. Nazwa tego gołębia wzięła się z tego, że wydaje on charakterystyczny dźwięk - turkotanie.

Co twierdził Darwin
Darwin twierdził, że pochodzenie gołębia jest monofiletyczne, oznacza to, że wszystkie rasy pochodzą od gołębia skalnego.
Gołąb ten zamieszkuje obszary nadbrzeżne Morza Śródziemnego oraz Daleki Wschód aż do Japonii.
Omawiany ptak przez wiele lat był poddawany wpływom człowieka, co doprowadziło do różnych zmian w upierzeniu, wymiarach i budowie gołębia.
Kolejnym elementem, który wpływał na różne zmiany w budowie, zachowaniu gołębi itp. były mutacje, dzięki którym cechy gołębi uległy dużemu zróżnicowaniu.